एक घर आपलंसं आणि एक सवयीचं असतं,

एक करणारं लहान आणि एक मोठं म्हणणारं असतं…

एक खिदळवतं आणि दुसरं संयमाचं असतं,

एक मायेनं भरलेलं आणि दुसरं भरवायचं असतं…

एकीकडे शांत वाटतं दुसरीकडे हक्काचं,

एकीकडे वेंधळेपण दुसरीकडे जबाबदारीचं…

एकीकडे साचलेल्या आठवणी असतात,

दुसरीकडे आठवणीच पाणी साचवतात..

पहिलं चांगलं दुसरं वाईट

म्हणून पहिलीकडे राहता येत नाही,

पहिलं आपलं दहादा म्हटलं

तरी दुसरं सोडून जाता येत नाही…

अडकलोय मध्ये आसऱ्यासाठी

असंही येत नाही मोकळ्यानं म्हणता,

एकाच्या नावानं दुसऱ्याच्या जागी

तसंही येत नाही मोकळ्यानं कण्हता…

म्हटलं तर डोक्यावर असतात दोन छपरं,

म्हटलं तर वाटतं दोन्हीकडे उपरं…

तरीही म्हणायचं पहिल्या ठिकाणी,

आता ते दुसरं आपलंसं झालंय..

सांगायचं दुसरीकडे, काय करणार?

पहिल्याच्या सवयीचं पाणी मुरलंय!

Apart from writing I love to go on bike rides and have coffee with unending conversations.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: