ते मला म्हणाले तसं तसं करा,

म्हणून मी केलं तसं तसं…

ते मला म्हणाले असं करू नका,

म्हणून मी कधीच केलं नाही असं…

मला वाटलंच नाही तसं करावसं,

मला नेहमी वाटायचं असं करावसं…

पण ते सारे माझे होते,

माझ्या पटावरचे राजे होते…

ते हक्क गाजवायचे,

चार लोकांत लाजवायचे…

निष्ठेने झुकवता मस्तक,

सारी झोळी लुबाडायचे…

लाथाडून माझा बाणा,

बुडाखाली रूपेरी पाट…

सदैव ताठ त्यांचा कणा,

गुळगुळीत गोटयांचा कोरडा घाट…

मी त्यांचं ऐकत इथवर आलो,

ते छडी दाखवत तिथवर गेले…

मी कासवासारखा चालत राहिलो,

ते सशासारखे पुढे पळाले…

मी अहोरात्र कष्ट करत राहिलो,

ते जाता जाता खडडा खणून गेले…

मी पडलो नाही उतरलो त्यात आनंदानी,

वेडा खुळा म्हणत वर माती टाकली त्यांनी…

स्पर्धेत मी नव्हतो पण पट माझाच होता,

म्हणूनच दयेनी केलं त्यांना राजे…

त्यांच्या विजयात विजय माझाच होता,

पण शत्रूविना लढून तिथंही नाक कापले माझे….

Apart from writing I love to go on bike rides and have coffee with unending conversations.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: